Historia Kominiarstwa
Początki kominiarstwa sięgają wieku trzynastego. Świadectwo o istnieniu tzw. Kominów szerokich, o dużych przekrojach, zawarte jest w piśmie wenecjańskim z roku 1347. w połowie czternastego wieku budowano w Rosji pierwsze bardziej przydatne i ekonomiczne kominy o małych przekrojach, tzw. kominy wąskie. Z miarodajnych pism i świadectw wynika, że podobne kominy budowano nieco później, bo w roku 1418 we Frnkfurcie nad menem, w Pradze, Wiedniu i Krakowie. Nazw dla otworów kominowych jest wiele na świecie, jednak nazwa komin należy do najstarszych, bo pochodzi z ojczyzny pierwszych, w dzisiejszym znaczeniu, kominów - z Włoch. Włoskiego także podchodzenia jest nazwa kominiarz.
Pierwsi fachowcy (kominiarze) zjawiają się na przełomie trzynastego i czternastego wieku. Przez długi okres (wieki) czyszczono kominy wyłącznie w miastach, pałacach, zamkach i klasztornych, gdyż fachowców było mało, a zapotrzebowanie na rzemieślnicze usługi kominiarskie było bardzo duże. Kominiarzy darzono wielkim szacunkiem i zaufaniem, a ich pracę uznawano jako wyjątkowo pożyteczną, ciężką i niebezpieczną.
Od tamtego okresu, od zalążka kominiarstwa, przez wielowiekowy okres do dnia dzisiejszego większość ludzi (narodów) podtrzymuje wiarę, że k o m i n i a r z p r z y n o s i s z c z ę ś c i e. Do stosowanych, niemal od początku kominiarstwa od dnia dzisiejszego, podstawowych narzędzi pracy zaliczamy: drabinę, gracę i miotłę - do ręcznego obmiatania ścian kominowych lub kanałowyh, a "kominiarką" (kapa), chusta usta i cylinder to najstarsze, używane przez wieki części odzieży ochrony osobistej kominiarzy. Praktykowany do dnia dzisiejszego niemal w całej Europie sygnał porozumiewawczy kominiarzy sięga również okresu początkowego rozwoju kominiarstwa. Polega on na dwóch po kolei występujących dźwiękach - pierwszy długi o wyższej, a drugi krótko o nieco niższej tonacji.
Powszechny stosunek szlachty do rzemiosła był różny w poszczególnuch stuleciach i często nieprzychylny do kominirstwa. Natomiast stosunek samych władców poszczególnych państw (mocarstw) do kominiarzy był na ogół korzystny. Kominiarze cieszyli się łaską królewska czy cesarską, zwłaszcza w wieku osiemnastym. Na przykład w Austrii za czasów panowania cesarza Karola VI i cesarzowej Marii Teresy kominiarze byli zwalniani od służby wojskowej, otrzymywali pozwolenie na noszenie "uniformu" (munduru urzędowego) z szablą urzędniczą, godłem państwowym i cylindrem. Z takich samych uprawnień korzystali mistrzowie kominiarscy w Polsce za czasów panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Pierwsze cechy kominiarzy powstały w wieku szesnastym. Norymberga (Niemcy) była pierwszym miestem, które już w 1515r. posiadało własny cech kominiarski. Kominiarze Pragi mieli swój własny chech dopiero w roku 1657. W Polsce zaś powstawały cechy kominiarzy w wieku osiemnastym, w tym w 1776r. w Warszawie. Patronem warszawskich cechów kominiarskich w Europie był św. F l o r i a n.
Cechy przyczyniały się do podnoszenia rangi zawodu oraz dbały o etykę zawodową. Rzemieślników poddawano kontroli zawodowej i moralnej. Noszenie przez ustanowionych przez cechy galowych mundurów, przysługiwał tylko wyróżniającym się członkomcechów.
Okresem organizacyjnym spółdzielni kominiarskich były lata 1949-1952. Powstające spółdzielnie różniły się poważnie w swych założeniach, strukturach organizacyjnych, wielkościach, kadrach fachowych i terytorialnym zasięgu działania. Powoływano małe spółdzielnie kominiarskie działające w jednym powiecie, większe - działające w kilku powiatach oraz nieliczne, obejmujące swoim zasięgiem działania obszar dawniejszych (sprzed 1975) województw. Najsilniejsze w tym początkowym okresie były, według orientacyjnej kolejności, spółdzielnie kominiarskie w Poznaniu, krakowie, Opolu, Katowicach, Olsztynie, Wrocławiu, Gdańsku, Szczecinie, Toruniu i Warszawie.
powrót do muzeum
